هدف: پژوهش حاضر با هدف سنجش و رتبهبندی تابآوری شهری در بافتهای ناکارآمد شهر آبادان در برابر دو تنش اقلیمی سیلاب و افزایش دما و با اتکا به ترکیب شاخصهای کالبدی– فضایی، محیطزیستی، اجتماعی، اقتصادی و نهادی و در چهارچوبESA (مواجهه – حساسیت – ظرفیت سازگاری) شکلگرفته است. روش پژوهش: این تحقیق به صورت کاربردی و تحلیلی - فضایی است. در این مطالعه 36 شاخص در سه مؤلفهESA تدوین و لایههای مکانی درGIS تولید شد. وزندهی شاخصها باAHP و با مشارکت 10 متخصص (نرخ ناسازگاری کمتر از 0.1) انجام گرفت و لایهها پس از استانداردسازی با رویهمگذاری وزنی تلفیق شدند. در این پژوهش از دادههای اسنادی، سنجش از دور و پیمایش میدانی به منظور جمعآوری اطلاعات استفاده شده است. یافتهها: نتایج نشان میدهد تابآوری در بافتهای ناکارآمد آبادان ناهمگون است و عوامل اقلیمی و زیرساختی بیشترین اثر را دارند. بالاترین وزن شاخصها در سه مولفه مواجهه، حساسیت و ظرفیت سازگاری به ترتیب بهLST، شبکه جمعآوری آبهای سطحی و دسترسی به خدمات آتشنشانی و درمانی تعلق دارد. رویهمگذاری لایهها نشان میدهد حدود 40 درصد بافتهای مسکونی ناکارآمد در سطح تابآوری پایین قرار دارند و کمترین تابآوری در محلات غربی طیب–کفیشه، سلیج شرقی، سده و جمشیدآباد دیده میشود. نتیجهگیری: تابآوری پایین ناشی از همزمانی مواجهه و حساسیت بالا (گرمای سطحی، ریسک سیلاب، تراکم و فرسودگی، کمبود فضاهای باز) و در برخی موارد ظرفیت سازگاری ناکافی است؛ بنابراین راهبردها بر کاهش مواجهه و حساسیت (بهبود دفع آبهای سطحی، اصلاح کالبد و معابر، افزایش فضای سبز و راهکارهای طبیعتمحور) و تقویت خدمات و ظرفیت نهادی–اجتماعی با تمرکز بر محلات کمتابآور تأکید میکند.