هدف: هدف این پژوهش، پهنهبندی و تحلیل فضایی–زمانی آلودگی هوای شهر تهران با استفاده از تلفیق دادههای ماهوارهای و سامانه اطلاعات جغرافیایی(GIS)بهمنظور شناسایی الگوهای مکانی توزیع آلایندهها، تعیین مناطق بحرانی و بررسی روابط آماری میان شاخصهای محیطی و آلایندههای اصلی هوا طی دوره زمانی ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۳ است. تمرکز اصلی پژوهش بر درک تفاوت الگوی آلایندههای اولیه و آلاینده ثانویه ازن در مقیاس مناطق ۲۲گانه شهر تهران قرار دارد. روش پژوهش: این مطالعه از نوع کاربردی با رویکرد توصیفی–تحلیلی است. دادههای مورد استفاده شامل تصاویر ماهوارهای Landsat برای استخراج شاخصهای محیطی دمای سطح زمین(LST)، شاخص پوشش گیاهی(NDVI)، آلبدو و مؤلفه طیفیVBSWIR و دادههای ماهوارهSentinel-5P برای استخراج غلظت ستونی آلایندههای گازیCO₂، NO₂،SO₂ و O₃ است. پس از انجام مراحل پیشپردازش، نقشههای شاخصهای محیطی و آلایندهها تولید و میانگینگیری مکانی آنها در سطح مناطق ۲۲گانه انجام شد. پهنهبندی فضایی صرفاً با هدف نمایش الگوهای مکانی صورت گرفت و تحلیل روابط میان متغیرها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسونانجام شد. کلیه مراحل پردازش و تحلیل در محیط نرمافزارهایENVI،ArcGIS Pro و Google Earth Engine اجرا گردید. یافتهها: نتایج نشان داد آلودگی هوا در شهر تهران دارای الگوی فضایی ناهمگون اما پیوسته است. آلایندههای اولیهCO₂،NO₂ عمدتاً در مناطق مرکزی، شمال و شرق و بیشترین مقادیرSO₂در مناطق جنوبی و جنوبشرقی شهر تهران تمرکز دارند. در مقابل، آلاینده ثانویه O₃ الگوی فضایی متفاوتی نشان داده و مقادیر بالاتر آن عمدتاً در مناطق جنوبی و مرکزی شهر مشاهده شد. نتایج تحلیل همبستگی پیرسون حاکی از وجود روابط آماری معنادار میان شاخصهای محیطی و آلایندههاست؛ بهگونهای که LST با آلایندههای اولیه رابطه معکوس و با O₃ رابطه مستقیم قوی نشان میدهد، در حالی که NDVI عمدتاً با کاهش غلظت آلایندهها همراه است. نتیجهگیری: بر اساس یافتهها، آلودگی هوای تهران پدیدهای چندعاملی و حاصل برهمکنش ساختار کالبدی شهر، شرایط محیطی و فعالیتهای انسانی است. تفاوت الگوی مکانی آلایندههای اولیه و ثانویه نشان میدهد که سیاستهای کنترل آلودگی باید منطقهمحور بوده و علاوه بر کاهش منابع انتشار، به فرآیندهای محیطی مؤثر بر شکلگیری آلایندههای ثانویه نیز توجه داشته باشند.