هدف: هدف این پژوهش ایجاد نقشهی ریسک سیل در دو منطقهی چابهار در سیستان و بلوچستان و آققلا در گلستان است. سیل بهعنوان یکی از مخربترین بلایا در سراسر جهان و همچنین ایران، تهدیدهای قابلتوجهی برای زندگی انسان، زیرساختها و محیطزیست ایجاد میکنند. شناسایی دقیق مناطق مستعد سیل برای مدیریت مؤثر بلایا، کاهش خطر و برنامهریزی در جهت پیشگیری ضروری است. در این زمینه، نقشههای خطر و ریسک سیل بهعنوان ابزارهای حیاتی برای تجسم مناطق در معرض خطر و هدایت تلاشهای کاهش خطر عمل میکنند و میتواند نقش مؤثری در تصمیمگیریهای راهبردی و مدیریت بحران ایفا کنند. روش پژوهش:ریسک سیل از ترکیب نقشهی خطر و آسیبپذیری حاصل میشود که مناطقی که بهطور همزمان احتمال وقوع سیل و آسیبپذیری بالایی دارند، برجسته میکند. در این مطالعه، نقشهی خطر بهصورت آماده از پایاننامهی ارشد دریافت شد و نقشهی آسیبپذیری از طریق بازطبقهبندی دادهی کاربری/ پوشش زمین ESA World Cover تولید شد. در انتها از ترکیب نقشههای خطر و آسیبپذیری، ریسک نهایی تولید شد. یافتهها: در بخش خطر، مجموع درصد خطر زیاد و خیلی زیاد در چابهار و آققلا به ترتیب مقادیر 37 و 34 درصد میباشد. این در حالی است که طبق نقشهی ریسک تولیدشده، در چابهار 2 درصد و در آققلا و غرب گلستان 21 درصد از سطح منطقه بهعنوان نقاط با ریسک بالا شناسایی شد. اختلاف واضح موجود بین دو منطقه در بخش ریسک در مقایسه با خطر نشاندهندهی مناطق بیشتر با آسیبپذیری بالا در منطقه آققلا در مقایسه با چابهار است. نتیجهگیری: این پژوهش مناطقی را که بیشترین نیاز به مدیریت و تلاش جهت کاهش و آمادگی در برابر بلایا دارند، شناسایی میکند. نتایج دریافتی از هر دو منطقهی مطالعاتی تأکید میکند که در برنامهریزی مدیریت بحران، تمرکز صرف بر خطر کافی نیست و برای تصمیمگیری مؤثر و اقدامات پیشگیرانه، باید ریسک بهعنوان شاخص ترکیبی از خطر و آسیبپذیری مدنظر قرار گیرد. بنابراین خروجی این تحقیق برای مدیریت اصولی بحران، برنامهریزی و تصمیمگیریهای درست جهت کاهش خطرات ناشی از سیل ضرورت و کاربرد دارد.